اتصال لوله های پی وی سی معمولاً به سه روش صورت می گیرد.

الف- استفاده از چسب

ب- استفاده از اتصالات کله توپی ( اورینگی ) و واشرهای آب بندی

ج- استفاده از جوش

 

شرح مختصری راجع به هر یک از این روشها و توصیه های اجرایی ارائه می گردد:

الف- استفاده از چسب در اتصال لوله های پی وی سی

چسب های مورد استفاده برای چسباندن لوله های پی وی سی دارای خواص کلی زیر می باشند:

الف- از حلالهای PVC مثل تتراهیدروفوران به مقدار 10 تا 15 درصد وزن در آنها بکار رفته است.

ب- از حلالهایی که تبخیر را به تأخیر می اندازند، ساخته می شوند.

این چسبها در صورت قرارگیری در هوای آزاد بواسطه تبخیر به حالت ژلاتین در می آیند و معمولاً در این پروسه رنگشان تغییر می کند و بواسطه این تغییر کارایی خود را از دست  می دهند. چسبهای مزبور شدیداً قابل اشتعال می باشند و لذا بایستی دور از شعله آتش استفاده شوند. همچنین بوی این چسبها مضر بوده و محل کار بایستی دارای تهویه کافی باشد. معمولاً استفاده از چسب PVC در دمای صفر تا حدود 40 درجه سانتیگراد صورت  می گیرد و استفاده از چسب در دمای زیر صفر توصیه نمی شود.

بمنظور چسباندن دو سر لوله به یکدیگر بایستی روال زیر طی شود:

  1. از نظر تطابق قطر دو سر لوله ها با یکدیگر بایستی اطمینان حاصل شود. بزرگ بودن سر مادگی اتصال را دچار مشکل می نماید. معمولاً بایستی یک چهارم تا سه چهارم سر نر به راحتی داخل قسمت ماده شود و مابقی با کمی فشار داخل گردد.
  2. برای بریدن لوله های PVC می توان از اره معمولی نجاری و یا اره گرد برقی استفاده نمود. چنانچه از گیره استفاده می شود بایستی توجه شود که گیره صدمه ای به لوله نزند.
  3. دو سر لوله که قرار است داخل هم قرار گیرند ( سر نر و ماده ) بایستی عاری از مواد خارجی باشند و برای این منظور می توان از پارچه آغشته به متیل اتیل کتون استفاده نمود. در این خصوص مواد خاص دیگری نیز توصیه شده که براساس توصیه های سازنده قابل کاربرد است.
  4. پس از تمیز شدن دو سر مورد چسباندن، بایستی توسط سمباده کاغذی حالت شفافیت آنها از بین برود. این امر چسبیدن را تسهیل می نماید.
  5. قبل از استفاده از چسب بایستی نحوۀ قرارگیری لوله ها در هم آزمایش شود.
  6. جدار داخل مادگی و جدار خارجی نری توسط قلم موی مخصوص با چسب آغشته می شود و بلافاصله دو لوله در داخل یکدیگر قرار می گیرند. توصیه می شود یک چهارم تا یک دوم دور دوران صورت گیرد تا حبابهای هوا خارج شود و چسب بطور یکنواخت پخش شود. برای اطمینان کامل از صحت این اتصال، مقداری چسب باید از محل بیرون بزند. در این صورت چسب خارج شده بایستی توسط پارچه تمیز از اطراف لوله پاک شود.
  7. اتصال تا حدود دو دقیقه در حالت گیرش ابتدایی است و لذا نباید حرکت کند. پس از گیرش ابتدایی تا حدود 30 دقیقه بایستی بحالت عادی رها گردد تا کاملاً محکم شود. پس از این مرحله ( در درجه حرارتهای پایین حتی دو برابر این زمان ) می توان لوله را در داخل ترانشه قرار داد. معمولاً اتصال پس از گذشت 48 ساعت به مقاومت کامل می رسد.

ب- استفاده از اتصالات کله توپی ( اورینگی ) و واشرهای آبندی

این روش اتصال مخصوص لوله های خاصی است که یک سر آنها نر و سر دیگر بصورت ماده و داری شیاری است که رینگ لاستیکی گرد ( O-Ring ) در آن قرار می گیرد. برای اتصال لوله ها در این نوع رعایت موارد زیر علاوه بر موارد کلی قبلی لازم است:

  1. سطوح داخلی مادگی، واشر و سطح خارجی نری بایستی کاملاً تمیز شود.
  2. واشر آب بندی و سطح خارجی نری بایستی با استفاده از مواد لیز کننده آغشته شود.
  3. قسمت نر به داخل قسمت مادگی وارد شود.

 

ج- اتصال با استفاده از جوش

روش دیگر اتصال لوله های پی وی سی، استفاده از جوش حرارتی است. حرارت بوسیله مشعل مخصوص ایجاد می شود و عامل جوش، میله ای از جنس PVC است. میله های جوش به قطرهای 3،2 و 4 میلیمتر موجود است. این روش بواسطه مسایلی که در حرارت دادن لوله ها ایجاد می نماید کمتر مورد استفاده قرار می گیرد و در صورت نیاز به استفاده از این روش، بایستی عملیات جوشکاری براساس توصیه های سازنده لوله صورت گیرد.